Opis
Black Reishi (Ganoderma sinense) różni się od najbardziej znanej, czerwonej lakownicy przede wszystkim barwą owocnika. Zamiast rdzawej czerwieni pojawia się czerń, odcień fioletowoczarny albo ciemny brąz. Brzeg rosnącego kapelusza obrysowuje miękka biała obwódka — kontrast z ciemnym środkiem jest widoczny od pierwszych dni wzrostu. To odmiana tego samego rodzaju co powszechnie znana Ganoderma lucidum, tylko w ciemnym wydaniu.
Powierzchnia owocnika połyskuje tak, jakby ktoś ją polakierował, i właśnie stąd wzięła się polska nazwa rodzajowa — lakownica. W naturze owocniki wyrastają na drewnie, mają kształt płaski, kolisto-nerkowaty, osadzone są na trzonie krótkim albo długim, zależnie od stanowiska. Miąższ jest twardy, a po wysuszeniu staje się wręcz zdrewniały.
W sprzedaży jest podłoże przygotowane pod domową uprawę tego gatunku — kostka substratu już przerośnięta grzybnią, gotowa do prowadzenia w warunkach domowych czy gospodarczych.
W skład zestawu wchodzi:
- zagrzybiona kostka (substrat)
- szczegółowa instrukcja uprawy
Parametry uprawy:
- miejsce uprawy: garaż, piwnica, altana
- temperatura uprawy: +13ºC – +28ºC
- nakład pracy: niewielki
- waga zestawu: ok. 3 kg
- zbiór ogółem: 20–50% wagi substratu
Zakres temperatur jest szeroki, co ułatwia znalezienie miejsca dla kostki: garaż, piwnica i altana to stanowiska wskazane wprost. Nakład pracy przy tej uprawie określany jest jako niewielki. Kolejność czynności, obchodzenie się z kostką i prowadzenie uprawy krok po kroku opisuje instrukcja dołączona do zestawu.
Zbiór podawany jest jako procent masy substratu, nie w sztukach owocników. Widełki 20–50% są szerokie i tak też należy je traktować — jako realistyczny przedział, a nie deklarację. Warto też pamiętać o samym materiale: owocniki lakownicy są twarde, a po wyschnięciu drewnieją, więc plon wygląda inaczej niż w przypadku grzybów o miękkim, kruchym miąższu.
Black Reishi, podobnie jak bardziej rozpoznawalna lakownica lśniąca (Ganoderma lucidum), zaliczany jest do skarbów medycyny chińskiej. W publikacjach medycznych klasyfikowano go na pierwszym miejscu spośród 120 roślin uznawanych za istotne dla organizmu człowieka. W Japonii gatunek ma tysiące lat tradycji stosowania, a w kręgu kultur Wschodu przylgnął do niego przydomek grzyba nieśmiertelności.
Wśród składników wymienianych w opisach gatunku pojawiają się polisacharydy, ergosterol i kumaryna. To informacja o składzie, nie o działaniu — Black Reishi pozostaje przede wszystkim grzybem o długiej tradycji stosowania w medycynie wschodniej.
Zestaw kierujemy do osób, które chcą prowadzić uprawę lakownicy u siebie i mają na to stałe, chłodne lub umiarkowanie ciepłe pomieszczenie mieszczące się w podanym zakresie temperatur.
Instrukcja uprawy
Worek nacinamy od góry, prowadząc cięcie aż do brzegu kostki podłoża. To jedyna ingerencja w opakowanie — pozostała folia zostaje na miejscu, bo utrzymuje wilgotne powietrze wokół grzybni. Owocniki rozwijają się do 2 miesięcy. Przez cały ten czas uprawa wymaga wysokiej wilgotności.
Otwarcie pojemnika uprawowego odbiera grzybni wilgotną atmosferę panującą pod folią. Skutkiem może być zaschnięcie podłoża, a także całkowite zahamowanie zawiązywania i wzrostu owocników. W fazie plonowania wilgotność powietrza powinna wynosić od 90 % do 95 %, a temperatura 18–30 °C.
Niezbędne jest też oświetlenie — od 8 do 12 godzin na dobę.
Pierwszy zbiór trwa ok. 2 tygodni. Po jego zakończeniu substrat trzeba oczyścić z pozostałości po zerwanych trzonkach i innych nieczystości, a następnie zanurzyć w wodzie na 24 godziny; to nawilża podłoże i powoduje ponowne wiązanie grzybów. Uprawę prowadzi się na dwa lub trzy rzuty. Aby przerośnięte podłoże wydało owocniki po raz drugi, konieczny jest tzw. szok: radykalne obniżenie temperatury o co najmniej 6 °C przez kilka dni. Plon pierwszego rzutu to zwykle 150–250 g świeżych grzybów z 1 kg wilgotnego podłoża, kolejny rzut stanowi od 25 do 30 % pierwszego. Owocniki zbieramy maksymalnie wyrośnięte, wycinając je ostrym nożem tak, aby na podłożu została jak najmniejsza część wycinanego owocnika.
Uprawa w pomieszczeniu na substracie trocinowym to sprawdzona metoda dla grzybów kochających drewno. Plon jest szybszy i bardziej spójny niż przy uprawie na drewnianych kłodach na zewnątrz, gdzie na owocniki czeka się rok lub dłużej — tutaj substraty mogą zacząć owocować już po kilku tygodniach. Poza pieczarkami rosnącymi na kompoście podłoża na bazie trocin są podstawową metodą produkcji u małych i dużych komercyjnych hodowców grzybów smakowych i leczniczych.
Aby w pełni cieszyć się własną domową uprawą należy spełnić kilka podstawowych warunków:
WILGOTNOŚĆ: Optimum różni się nieznacznie w zależności od gatunku, ale celuj w 80 % do 90 %. Brak higrometru nie jest problemem — wystarczy pamiętać, że środowisko musi być wilgotne, żeby owocniki nie wysychały i nie pękały. Nadmiar wilgoci działa w drugą stronę: grzyby nasiąkają wodą i stają się podatne na zanieczyszczenie.
WYMIANA POWIETRZA: Aspekt krytyczny dla powodzenia owocnikowania. Wymiana powietrza odprowadza CO2 wydalany przez grzyby i uzupełnia zapas świeżego powietrza (tlenu) potrzebnego do wzrostu. Zamknięta przestrzeń bez odpowiedniej wentylacji — na przykład plastikowy pojemnik — daje owocniki z długimi, słabymi nogami i małymi kapeluszami. Delikatny przepływ powietrza zapobiega dodatkowo gromadzeniu się wilgoci na grzybach.
TEMPERATURA: Temperatury uprawy poszczególnych gatunków znajdziesz w tabeli poniżej. Maksymalnych wskazań nie zalecamy przekraczać; wartości niższe nie są powodem do obaw — spowodują tylko wolniejszy wzrost.
ŚWIATŁO: Sama grzybnia nie potrzebuje światła, żeby rosnąć i przetrwać, ale bez niego nie powstaną zdrowe, niezdeformowane owocniki. Grzyby uprawiane w ciemności lub przy bardzo słabym oświetleniu mają zwykle blady kolor i przejawiają skłonność do dziczenia. Pojedyncza żarówka energooszczędna, żarówka LED albo odrobina naturalnego światła przez kilka godzin dziennie są całkowicie wystarczające.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.