Opis
Reishi nie zawiąże owocników samo z siebie. Kostkę trzeba oszukać — obniżyć temperaturę o co najmniej 6 °C na kilka dni. Ten zabieg nazywamy szokiem i bez niego przerośnięte podłoże potrafi stać tygodniami bez efektu. Zestaw to gotowy substrat do domowej uprawy lakownicy lśniącej (Ganoderma lucidum).
Kolejność czynności jest prosta. Worek otwieramy w górnej części albo odcinamy folię równo z powierzchnią podłoża. Wilgotność powietrza na początku plonowania trzymamy w przedziale 90–95 %. Pomieszczenie plonujące utrzymujemy w 18–30 °C. Doświetlenie jest obowiązkowe: od 8 do 12 godzin na dobę.
miejsce uprawy: garaż, piwnica, altana;
temperatura uprawy: +13ºC – +28ºC;
nakład pracy: niewielki;
waga zestawu: ok 3 kg;
zbiór ogółem: 20-50% wagi substratu.
Uprawę prowadzi się na dwa rzuty. Pierwszy daje zwykle 150–250 g świeżych grzybów z 1 kg wilgotnego podłoża, drugi to już tylko 25–30 % tego, co zebrano wcześniej. Owocniki zbieramy maksymalnie wyrośnięte, wycinając cały grzyb.
To, co wyrośnie na kostce, rzadko przypomina owocniki z lasu. W naturze lakownica tworzy owocniki płaskie, niemal koliste albo nerkowate, wyrastające na krótszym lub dłuższym trzonie z boku. Kapelusz jest czerwony do wiśniowobrązowego, z wiekiem przechodzi w czerwonobrązową czerń i błyszczy tak, jakby pokryto go lakierem — od tego pochodzi polska nazwa. Brzeg pozostaje jasny, biały albo żółty. Miąższ jest twardy, a po wyschnięciu wręcz zdrewniały. Odmian lakownicy jest na świecie wiele i różnią się barwą owocników: od żółtej przez czerwoną i purpurową aż po niemal czarną. W uprawie kształt zależy od warunków w czasie zawiązywania — owocniki bywają talerzykowate albo wydłużone i wielokrotnie rozgałęzione.
Lakownica lśniąca — Reishi (Ganoderma lucidum) zaliczana jest do skarbów medycyny chińskiej. W publikacjach medycznych klasyfikowano ją na pierwszym miejscu spośród 120 roślin mających istotne znaczenie dla organizmu człowieka. W Japonii gatunek ten stosowany jest od tysięcy lat, a potocznie nazywa się go grzybem nieśmiertelności. Tradycyjnie przypisuje mu się szeroki wpływ na kondycję organizmu — to jednak wyłącznie przekaz kulturowy, nie zapewnienie o działaniu.
Instrukcja uprawy
Worek nacinamy od góry, prowadząc cięcie aż do brzegu kostki podłoża. To jedyna ingerencja w opakowanie — pozostała folia zostaje na miejscu, bo utrzymuje wilgotne powietrze wokół grzybni. Owocniki rozwijają się do 2 miesięcy. Przez cały ten czas uprawa wymaga wysokiej wilgotności.
Otwarcie pojemnika uprawowego odbiera grzybni wilgotną atmosferę panującą pod folią. Skutkiem może być zaschnięcie podłoża, a także całkowite zahamowanie zawiązywania i wzrostu owocników. W fazie plonowania wilgotność powietrza powinna wynosić od 90 % do 95 %, a temperatura 18–30 °C.
Niezbędne jest też oświetlenie — od 8 do 12 godzin na dobę.
Pierwszy zbiór trwa ok. 2 tygodni. Po jego zakończeniu substrat trzeba oczyścić z pozostałości po zerwanych trzonkach i innych nieczystości, a następnie zanurzyć w wodzie na 24 godziny; to nawilża podłoże i powoduje ponowne wiązanie grzybów. Uprawę prowadzi się na dwa lub trzy rzuty. Aby przerośnięte podłoże wydało owocniki po raz drugi, konieczny jest tzw. szok: radykalne obniżenie temperatury o co najmniej 6 °C przez kilka dni. Plon pierwszego rzutu to zwykle 150–250 g świeżych grzybów z 1 kg wilgotnego podłoża, kolejny rzut stanowi od 25 do 30 % pierwszego. Owocniki zbieramy maksymalnie wyrośnięte, wycinając je ostrym nożem tak, aby na podłożu została jak najmniejsza część wycinanego owocnika.
Uprawa w pomieszczeniu na substracie trocinowym to sprawdzona metoda dla grzybów kochających drewno. Plon jest szybszy i bardziej spójny niż przy uprawie na drewnianych kłodach na zewnątrz, gdzie na owocniki czeka się rok lub dłużej — tutaj substraty mogą zacząć owocować już po kilku tygodniach. Poza pieczarkami rosnącymi na kompoście podłoża na bazie trocin są podstawową metodą produkcji u małych i dużych komercyjnych hodowców grzybów smakowych i leczniczych.
Aby w pełni cieszyć się własną domową uprawą należy spełnić kilka podstawowych warunków:
WILGOTNOŚĆ: Optimum różni się nieznacznie w zależności od gatunku, ale celuj w 80 % do 90 %. Brak higrometru nie jest problemem — wystarczy pamiętać, że środowisko musi być wilgotne, żeby owocniki nie wysychały i nie pękały. Nadmiar wilgoci działa w drugą stronę: grzyby nasiąkają wodą i stają się podatne na zanieczyszczenie.
WYMIANA POWIETRZA: Aspekt krytyczny dla powodzenia owocnikowania. Wymiana powietrza odprowadza CO2 wydalany przez grzyby i uzupełnia zapas świeżego powietrza (tlenu) potrzebnego do wzrostu. Zamknięta przestrzeń bez odpowiedniej wentylacji — na przykład plastikowy pojemnik — daje owocniki z długimi, słabymi nogami i małymi kapeluszami. Delikatny przepływ powietrza zapobiega dodatkowo gromadzeniu się wilgoci na grzybach.
TEMPERATURA: Temperatury uprawy poszczególnych gatunków znajdziesz w tabeli poniżej. Maksymalnych wskazań nie zalecamy przekraczać; wartości niższe nie są powodem do obaw — spowodują tylko wolniejszy wzrost.
ŚWIATŁO: Sama grzybnia nie potrzebuje światła, żeby rosnąć i przetrwać, ale bez niego nie powstaną zdrowe, niezdeformowane owocniki. Grzyby uprawiane w ciemności lub przy bardzo słabym oświetleniu mają zwykle blady kolor i przejawiają skłonność do dziczenia. Pojedyncza żarówka energooszczędna, żarówka LED albo odrobina naturalnego światła przez kilka godzin dziennie są całkowicie wystarczające.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.