Opis
Kostka podłoża o masie 3 kg, przerośnięta grzybnią boczniaka cytrynowego (Pleurotus citrinopileatus), gotowa do wystawienia na plonowanie.
Owocniki wyrastają kępami — po kilka lub kilkanaście sztuk. Kapelusz osiąga 2–5 cm i jest bardzo kruchy, łodyga pozostaje cienka. Dlatego zbiera się całe kępy, i to dopiero wtedy, gdy owocniki są maksymalnie wyrośnięte. Cięcie wykonuje się ostrym nożem tak, aby na podłożu został jak najmniejszy fragment wycinanego owocnika.
Worek otwiera się w górnej części albo odcina folię całkowicie, do poziomu górnej powierzchni podłoża.
Warunki w pomieszczeniu, w którym substrat plonuje:
- temperatura 18–24 °C
- wilgotność powietrza w początkowej fazie plonowania 90–95 %
- oświetlenie od 8 do 12 godzin na dobę
Aby przerośnięte podłoże wydało zadowalającą liczbę owocników, konieczny jest tzw. szok: radykalne obniżenie temperatury o co najmniej 6 °C na kilka dni.
Uprawę prowadzi się na dwa lub trzy rzuty. W pierwszym rzucie plon wynosi zwykle 150–250 g świeżych grzybów z 1 kg wilgotnego podłoża. Kolejny rzut stanowi od 25 do 30 % pierwszego.
Boczniak cytrynowy to jeden z ciekawszych gatunków jadalnych, uprawiany na szeroką skalę na całym świecie. Rozpoznaje się go po intensywnie żółtej barwie owocników.
Instrukcja uprawy
Boczniak cytrynowy sam pokazuje, czy warunki są ustawione dobrze. Krótki trzon, szeroki i wyraźnie wybarwiony kapelusz — parametry trzymają się w normie. Wydłużone, cienkie trzony, małe kapelusze, blada barwa, pękające brzegi — coś w zestawie poniżej wymaga korekty.
Cięcie worka: worek odcinamy od góry, aż do brzegu kostki. Pozostała część worka zostaje na podłożu.
Pierwsza faza plonowania: otwarcie pojemnika uprawowego pozbawia grzybnię wilgotnej atmosfery panującej pod folią. Skutkiem może być zaschnięcie podłoża, a nawet całkowite zahamowanie powstawania i rozwoju owocników. Na tym etapie utrzymujemy wilgotność powietrza 90 % – 95 % i temperaturę 18–24 °C.
Światło: niezbędne, od 8 do 12 godzin na dobę.
Po I zbiorze: pierwszy zbiór trwa ok. 2 tygodni. Po jego zakończeniu substrat oczyszczamy z pozostałości po zerwanych trzonkach i innych nieczystości, następnie zanurzamy w wodzie na 24 godziny. Zabieg nawilża substrat i powoduje ponowne wiązanie grzybów.
Szok temperaturowy: uprawę prowadzi się na dwa lub trzy rzuty. Żeby przerośnięte podłoże wydało owocniki po raz drugi, konieczny jest tzw. szok — radykalne obniżenie temperatury o co najmniej 6 °C przez kilka dni.
Plon: w pierwszym rzucie zwykle 150–250 g świeżych grzybów z 1 kg wilgotnego podłoża. Kolejny rzut stanowi od 25 do 30 % pierwszego.
Zbiór: owocniki zbieramy maksymalnie wyrośnięte, wycinając je ostrym nożem tak, aby na podłożu została jak najmniejsza część wycinanego owocnika.
Uprawa w pomieszczeniu na substracie trocinowym to dobra metoda hodowli grzybów kochających drewno. Plon przychodzi szybko i jest bardziej spójny niż przy uprawie na drewnianych kłodach na zewnątrz, gdzie na owocniki czeka się rok lub dłużej — tu substraty mogą zacząć owocować już po kilku tygodniach. Podłoża na bazie trocin są podstawową metodą produkcji u małych i dużych komercyjnych hodowców grzybów smakowych i leczniczych, poza pieczarkami rosnącymi na kompoście.
Aby w pełni cieszyć się własną domową uprawą należy spełnić kilka podstawowych warunków:
WILGOTNOŚĆ: Optymalna wilgotność uprawy różni się nieznacznie w zależności od gatunku, ale należy dążyć do poziomu 80 % do 90 %. Jeśli nie masz czym jej zmierzyć, nie przejmuj się — wystarczy pamiętać, że grzyby potrzebują wilgotnego środowiska, by owocować bez wysychania i pękania. Z drugiej strony zbyt duża wilgotność może spowodować nasiąkanie grzybów wodą i uczynić je podatnymi na zanieczyszczenie.
WYMIANA POWIETRZA: Bardzo krytyczny aspekt pomyślnego owocnikowania. Wymiana powietrza odprowadza CO2 wydalany przez grzyby i uzupełnia zapas świeżego powietrza (tlenu) potrzebnego do wzrostu. Uprawa w zamkniętej przestrzeni bez odpowiedniej wentylacji — na przykład w plastikowych pojemnikach — daje grzyby z długimi, słabymi nogami i małymi kapeluszami. Delikatny przepływ powietrza zapobiega też gromadzeniu się wilgoci na owocnikach.
TEMPERATURA: W tabeli poniżej podane są temperatury uprawy poszczególnych gatunków grzybów. Zalecamy nie przekraczać maksymalnych wskazań; wartości niższe nie są problemem — spowodują tylko wolniejszy wzrost.
ŚWIATŁO: Grzybnia nie potrzebuje światła, żeby rosnąć i przetrwać, ale bez niego nie wyda zdrowych, niezdeformowanych owocników. Grzyby uprawiane w ciemności lub przy bardzo słabym oświetleniu mają zwykle bladą barwę i skłonność do dziczenia. Pojedyncza żarówka energooszczędna, żarówka LED albo odrobina naturalnego światła przez kilka godzin dziennie w pełni wystarczą.
Aneta –
Polecam wszystkim.