Opis
Zagrzybiona kostka podłoża przygotowana pod domową uprawę boczniaka mikołajkowego – eryngii (Pleurotus eryngii).
Wśród boczniaków ten gatunek wyróżnia się tym, że do garnka idzie cały owocnik – razem z masywnym trzonem, którego w innych boczniakach się nie wykorzystuje. Stąd wzięło się określenie „królewski”: okazała budowa plus smak zbliżony do grzybów leśnych, wyraźnie aromatyczny, z pieprzną ostrością.
Owocniki zbiera się dopiero wtedy, gdy przestaną rosnąć. Cięcie prowadzi się ostrym nożem tuż nad powierzchnią kostki – celem jest zostawienie w podłożu możliwie niewielkiego fragmentu tkanki grzyba.
- miejsce uprawy: garaż, piwnica, altana
- temperatura uprawy: +20ºC – +24ºC
- oświetlenie: od 8 do 12 godzin na dobę
- nakład pracy: niewielki
- waga zestawu: ok. 3 kg
- zbiór ogółem: 20-50% wagi substratu
Plon zbiera się w dwóch albo trzech rzutach. Z 1 kg wilgotnego podłoża pierwszy rzut daje zwykle 150-350 g świeżych grzybów, następny odpowiada 25-30% tej ilości. Reszta to kwestia utrzymania temperatury i rytmu doświetlania.
Naturalny zasięg gatunku obejmuje wschodnią Europę, północną Afrykę i centralną Azję. Owocniki wyrastają tam z ziemi, na korzeniach drzew liściastych – inaczej niż u boczniaków drewnowych.
Kapelusz osiąga 3-12 cm, brzeg ma podwinięty, barwę brunatną lub szarobrunatną w rozmaitych odcieniach. Trzon jest biały, najgrubszy pod kapeluszem i zwęża się w stronę podstawy.
Eryngii bywa dostępny w sklepach ze zdrową żywnością – podobnie jak innym boczniakom, tradycyjnie przypisuje mu się właściwości wspierające funkcjonowanie organizmu.
W skład zestawu wchodzi zagrzybiona kostka substratu oraz szczegółowa instrukcja uprawy.
Instrukcja uprawy
Kostka jeszcze pod folią. Worek nacinamy od góry i odcinamy go aż do brzegu kostki. Dolna część folii zostaje — resztę podłoża pozostawiamy w worku.
Kostka odsłonięta. Otwarcie pojemnika uprawowego odbiera grzybni wilgotną atmosferę, jaka panowała pod folią. Skutkiem może być zaschnięcie podłoża, a nawet całkowite zahamowanie powstawania i rozwoju owocników. Z tego powodu w początkowej fazie plonowania utrzymujemy wilgotność powietrza 90 % – 95 % i temperaturę 20–24 °C.
Kostka w świetle. Oświetlenie jest niezbędne: od 8 do 12 godzin na dobę.
Kostka po I zbiorze (trwa ok. 2 tygodni). Substrat oczyszczamy z pozostałości po zerwanych trzonkach grzybów oraz z innych nieczystości. Następnie zanurzamy go w wodzie na 24 godziny — to nawilża substrat i powoduje ponowne wiązanie grzybów.
Kostka szokowana. Uprawę prowadzi się na dwa lub trzy rzuty. Aby przerośnięte podłoże wydało owocniki po raz drugi, konieczny jest tzw. szok: radykalne obniżenie temperatury o co najmniej 6 °C na kilka dni.
Co kostka daje. W pierwszym rzucie plon wynosi zwykle od 150–250 g świeżych grzybów z 1 kg wilgotnego podłoża. Kolejny rzut stanowi od 25 do 30 % pierwszego.
Jak schodzą z kostki. Owocniki zbieramy maksymalnie wyrośnięte, wycinając je ostrym nożem tak, aby na podłożu została jak najmniejsza część wycinanego owocnika.
Substrat trocinowy w pomieszczeniu to dobra metoda dla grzybów kochających drewno. Plon przychodzi szybko i jest bardziej spójny niż przy uprawie na kłodach na zewnątrz, gdzie na owocniki czeka się rok lub dłużej — tu pierwsze owocniki mogą pojawić się już po kilku tygodniach. Podłoża na bazie trocin są podstawową metodą produkcji u małych i dużych komercyjnych hodowców grzybów smakowych i leczniczych — poza pieczarkami, które rosną na kompoście.
Domowa uprawa opiera się na czterech nastawieniach:
WILGOTNOŚĆ: optymalna wartość różni się nieznacznie między gatunkami, ale celujemy w 80 % do 90 %. Brak higrometru nie jest problemem — wystarczy pamiętać, że grzyby potrzebują wilgotnego środowiska, żeby owocować bez wysychania i pękania. Nadmiar wilgoci działa w drugą stronę: owocniki nasiąkają wodą i stają się podatne na zanieczyszczenie.
WYMIANA POWIETRZA: aspekt krytyczny dla udanego owocnikowania. Wymiana powietrza odprowadza CO2 wydalany przez grzyby i uzupełnia świeże powietrze (tlen) potrzebne do wzrostu. Uprawa w zamkniętej przestrzeni bez wentylacji — na przykład w plastikowych pojemnikach — da owocniki z długimi, słabymi nogami i małymi kapeluszami. Delikatny przepływ powietrza dodatkowo zapobiega gromadzeniu się wilgoci na grzybach.
TEMPERATURA: temperatury uprawy poszczególnych gatunków podaje tabela poniżej. Zalecamy nie przekraczać wskazań maksymalnych. Wartości niższe nie są problemem — oznaczają tylko wolniejszy wzrost.
ŚWIATŁO: grzybnia rośnie i przetrwa bez światła, ale do wydania zdrowych, niezdeformowanych owocników światło jest potrzebne. Grzyby prowadzone w ciemności lub przy bardzo słabym oświetleniu mają blady kolor i skłonność do dziczenia. Wystarczy jedna żarówka energooszczędna, żarówka LED albo odrobina naturalnego światła przez kilka godzin dziennie.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.