Opis
Zanim otworzysz opakowanie, wybierz miejsce — od tego zależy więcej niż od samej grzybni. Czubajka kania (Marcrolepiota procera) nie jest gatunkiem w pełni „udomowionym”, więc trzeba jej odtworzyć warunki, w jakich rośnie sama. Szuka się stanowiska zacienionego, z glebą bogatą w próchnicę, wapń i krzemiany.
Okno na założenie uprawy jest szerokie: od marca do późnej jesieni. Nie oznacza to jednak pewnego plonu — powodzenie nie jest stuprocentowe i zależy od tego, jak blisko udało się podejść do środowiska naturalnego gatunku. W naturze kania rośnie na terenie całego kraju, pojedynczo i w grupach, najchętniej w lasach, na łąkach i polanach.
Owocnik rozpoznaje się po kilku cechach:
- kapelusz młodych okazów kulisty i jajowaty, potem wypukły, na końcu płaski z garbem na środku — kształtem przypomina parasol,
- trzon długi, od 20 do 40 cm, wewnątrz pusty, pokryty brązowymi łuskami tak jak kapelusz,
- pierścień na trzonie ruchomy,
- blaszki białe do żółtawych, u starszych grzybów rdzawobrązowe.
Gatunek ceniony jest głównie w kuchni — za wyrazisty smak i delikatnie orzechowy aromat. Bywa notowany także pod nazwami: bedłka wysoka, czubajka sowa, stroszka cielista. Należy do rodziny pieczarkowatych.
Według dostępnych danych kanie zawierają cenne składniki odżywcze, w tym witaminy A, D, B1, B2 i PP oraz żelazo, potas i fosfor.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.