Grzybnia czasznicy olbrzymiej na ziarnie 1L

Instrukcja uprawy

Instrukcja uprawy — czasznica olbrzymia / purchawica olbrzymia (Calvatia gigantea), grzybnia na ziarnie

W tej uprawie wszystko sprowadza się do składu mineralnego podłoża i gleby. To gatunek kompostowy, więc podłoże przygotowuje się identycznie jak pod pieczarki. Bazą jest obornik koński. Ma on jednak za mało azotu — dlatego dodaje się do niego kurzak albo sztuczny nawóz azotowy.

1. Dawka grzybni. Na 1 m³ kompostu potrzeba od 0,75 do 1,5 l grzybni ziarnistej; opakowanie 1 l mieści się w tych widełkach. Im więcej grzybni wprowadzisz, tym szybciej podłoże zostanie przerośnięte.
2. Szczepienie. Grzybnię na ziarnie rozmieszcza się równomiernie w przygotowanym, przefermentowanym oborniku.
3. Przerost. 4–6 tygodni w temperaturze ok. 20 °C.
4. Wybór stanowiska. Najlepszy jest ocieniony trawnik w pobliżu drzew lub krzewów — w naturze purchawice rosną na obrzeżach lasów w trawie, na łąkach i w zaroślach.
5. Wkopanie. Wykop niewielki dołek, umieść w nim podłoże przerośnięte grzybnią i przysyp warstwą ziemi ok. 3 cm. Tu wraca kwestia minerałów: gatunek preferuje ziemię zasobną w wapń i krzemiany, więc miejsce wkopania można posypać niewielką ilością kredy pastewnej lub wapna polowego.
6. Pielęgnacja. Tak założone stanowisko nie wymaga dodatkowych zabiegów. Wskazane jest podlewanie niewielką ilością wody co jakiś czas, szczególnie gdy przez ok. 7–8 dni nie było opadów.

Terminy. Uprawę zakłada się od marca do późnej jesieni. Same grzyby rosną od lipca do października, więc pierwsze owocniki mogą pojawić się dopiero w następnym roku.

Metoda uproszczona, mniej skuteczna. Grzybnię można wysadzić bezpośrednio do gruntu, pod korzenie traw. Tutaj decyduje trafienie w odpowiednie miejsce — przy takim szczepieniu grzybnia purchawicy preferuje glebę żyzną, kwaśną i bogatą w azot.

Powyższe sposoby szczepienia przebiegają podobnie do mikoryzacji różnymi szczepionkami mikoryzowymi i mają zbliżoną skuteczność.

Do celów spożywczych wykorzystuje się jedynie młode owocniki.

Gatunek należy do rodziny purchawkowatych i jest jednym z największych grzybów jadalnych na świecie. Spotyka się też nazwy: purchawica olbrzymia, kulica kurzawkowata, purchawka olbrzymia. Występuje rzadko; w Polsce notowany na północy kraju od sierpnia do października, pojedynczo lub w grupach — na łąkach, pastwiskach, w parkach i ogrodach.

Owocniki osiągają od 10 do 60 cm, a rekordowy okaz miał 150 cm średnicy i ważył ponad 20 kg. Kształt okrągły, nieregularny. Młode owocniki są zupełnie białe, z mączystym nalotem na powierzchni; w miarę dojrzewania barwa przechodzi w kasztanobrązową, a powierzchnia staje się gładka. Z wiekiem okrywa rozpada się na dość duże płaty, które często długo utrzymują się na owocniku.