Nameko – Pholiota nameko, podłoże zagrzybione 3 kg

Instrukcja uprawy

Worek rozcinamy i zdejmujemy z podłoża w całości.

Od tej chwili podłoże nie ma już wilgotnej atmosfery, która utrzymywała się pod folią. Grozi to zaschnięciem substratu i całkowitym zahamowaniem zawiązywania oraz rozwoju owocników. Dlatego w początkowej fazie plonowania pilnuje się dwóch wartości mierzonych: wilgotność powietrza 90 % – 95 %, temperatura 13–18 °C.

Trzeci parametr ustawia się zegarem, nie miernikiem: oświetlenie od 8 do 12 godzin na dobę. Jest niezbędne.

Uprawę prowadzi się na dwa lub trzy rzuty. W pierwszym rzucie plon wynosi zwykle 200–250 g świeżych grzybów z 1 kg wilgotnego podłoża. Kolejny rzut to 25–30 % pierwszego. Owocniki zbiera się maksymalnie wyrośnięte, wycinając je ostrym nożem tak, aby na podłożu została jak najmniejsza część wycinanego owocnika.

I zbiór trwa ok. 2 tygodni. Po jego zakończeniu substrat oczyszczamy z pozostałości po zerwanych trzonkach i innych nieczystości, a następnie zanurzamy w wodzie na 24 godziny. Zanurzenie nawilża podłoże i wywołuje tzw. szok, po którym grzyby ponownie się wiążą.

Uprawa w pomieszczeniu na substracie trocinowym to dobra metoda na grzyby kochające drewno. Plon jest szybki i bardziej spójny niż przy uprawie na drewnianych kłodach na zewnątrz, gdzie na owocniki czeka się rok lub dłużej — tutaj substraty mogą zacząć wydawać owocniki już po kilku tygodniach. Podłoża na bazie trocin to podstawowa metoda produkcji u małych i dużych komercyjnych hodowców grzybów smakowych i leczniczych, poza pieczarkami rosnącymi na kompoście.

Domowa uprawa opiera się na czterech warunkach. Dwa z nich mierzy się przyrządem, dwa ocenia się bez niego:

WILGOTNOŚĆ: Wartość docelowa to 80 % do 90 %, z niewielkimi różnicami między gatunkami. Brak higrometru nie przekreśla uprawy — wystarczy pamiętać, że środowisko ma być wilgotne, żeby owocniki nie wysychały i nie pękały. Nadmiar wilgoci działa w drugą stronę: grzyby nasiąkają wodą i stają się podatne na zanieczyszczenie.

WYMIANA POWIETRZA: Tego się nie mierzy, ale to bardzo krytyczny aspekt pomyślnego owocnikowania. Wymiana powietrza odprowadza CO2 wydalany przez grzyby i uzupełnia świeże powietrze (tlen) potrzebne do wzrostu. Zamknięta przestrzeń bez wentylacji — na przykład plastikowy pojemnik — daje owocniki z długimi, słabymi nogami i małymi kapeluszami. Delikatny przepływ powietrza dodatkowo zapobiega gromadzeniu się wilgoci na grzybach.

TEMPERATURA: Temperatury uprawy poszczególnych gatunków zebrane są w tabeli poniżej. Maksymalnych wskazań nie zalecamy przekraczać. Wartości niższe nie są problemem — skutkiem jest tylko wolniejszy wzrost.

ŚWIATŁO: Sama grzybnia rośnie i przetrwa bez światła, ale do wydania zdrowych, niezdeformowanych owocników światło jest potrzebne. W ciemności lub przy bardzo słabym oświetleniu grzyby wychodzą blade i mają skłonność do dziczenia. Wystarczy pojedyncza żarówka energooszczędna albo LED lub odrobina naturalnego światła przez kilka godzin dziennie.