Opis
Grzybnia purchawicy olbrzymiej (Calvatia gigantea), nazywanej też czasznicą olbrzymią, w opakowaniu 750 ml — do założenia stanowiska w ogrodzie.
Cała uprawa sprowadza się do jednego momentu zbioru. Do kuchni nadają się wyłącznie młode owocniki, a rozstrzyga wygląd przekroju: miąższ musi być jednolicie biały i zbity. Warto na to patrzeć uważnie także z innego powodu — biały, jędrny miąższ pozwala uniknąć pomyłki z innymi gatunkami grzybów.
Budowa jest nietypowa. Nie ma tu wzorcowego trzonu ani kapelusza. Owocniki są kuliste albo elipsowato spłaszczone, tkwią bezpośrednio na podłożu i łączą się z nim białymi sznurami grzybni. Młode są białe i pokryte mączystym nalotem, z czasem powierzchnia wygładza się, a barwa ciemnieje do brudnobrązowej. Rozmiary robią wrażenie: średnica od 20 do 60 cm, wysokość do 45 cm.
Nazwa gatunku odnosi się do zachowania dojrzałych owocników. Gdy pękną — samoczynnie lub pod wpływem czynników zewnętrznych — uwalniają pokaźną chmurę zarodników.
W naturze purchawica olbrzymia pojawia się od lata do jesieni. Rośnie na trawach, w widnych lasach, w parkach, w ogrodach i na nieużytkach, a najchętniej na rozległych pastwiskach w dolinach rzek. Preferuje podłoże dobrze nawiezione.
W kuchni gatunek jest bardzo aromatyczny, o lekko orzechowym smaku. Sprawdza się:
- smażony,
- grillowany,
- w panierce,
- jako dodatek do wielu potraw,
- jako substytut tofu — dobrze łączy się z bakłażanem.
Świeżość najlepiej przedłużyć, przechowując owocniki w całości w lodówce. Na marginesie: w Tybecie purchawice wykorzystywano do przygotowywania atramentu.
W środowisku naturalnym to grzyb spotykany rzadko. W Polsce trafia się na niego na północy kraju, od sierpnia do października.
Owocniki są źródłem białka, węglowodanów i błonnika. Opisywano też wytwarzaną przez ten gatunek substancję o nazwie kalwacyna. W medycynie chińskiej purchawice stosowano tradycyjnie przy krwawieniach i krwotokach.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.