Opis
Żagwica listkowata owocuje w chłodzie. Owocniki zawiązują się w niskich temperaturach, nawet przy 11 °C – 18 °C, i od tego trzeba zacząć planowanie: potrzebne jest pomieszczenie, które utrzyma taki zakres, a nie stanowisko w ogrzewanym mieszkaniu. Podłoże 3 kg jest już zagrzybione, więc cała reszta pracy sprowadza się do warunków.
Uprawę prowadzi się przy worku otwartym od góry albo zdjętym całkowicie. Poza temperaturą liczą się dwie rzeczy:
- oświetlenie od 8 do 12 godzin na dobę,
- wilgotność na poziomie 90%.
Substrat plonuje jeden raz. Wydajność to około 20%–40% masy podłoża, więc realnie zbierasz jedną falę i na tym uprawa się kończy.
Owocnik maitake ma kulisty zarys o średnicy około 20–40 cm. Jeden główny człon rozgałęzia się na mniejsze, tworząc charakterystyczne listki. Barwa szara lub szarobrązowa.
W Polsce żagwica występuje bardzo rzadko. Częściej spotyka się ją na terenie Puszczy Białowieskiej.
W mykoterapii (leczeniu grzybami) grzyb ten wymieniany jest w kontekście:
- cukrzycy,
- chorób nowotworowych,
- nadciśnienia,
- poziomu cholesterolu we krwi,
- odkładania się tkanki tłuszczowej w wątrobie.
Instrukcja uprawy
Moment otwarcia: folię nacina się w górnej części worka albo odcina ją całkowicie, równo z powierzchnią podłoża.
Pierwsze dni plonowania: pod folią panowała wilgotna atmosfera i po jej usunięciu podłoże może zaschnąć, a zawiązywanie oraz rozwój owocników — zatrzymać się zupełnie. Dlatego na starcie plonowania trzyma się wilgotność powietrza 90 % – 95 % i temperaturę 13–20 °C.
Codziennie: oświetlenie od 8 do 12 godzin na dobę. Bez niego uprawa się nie uda.
Rzuty: uprawę prowadzi się na dwa lub trzy rzuty. Pierwszy daje zwykle 200–250 g świeżych grzybów z 1 kg wilgotnego podłoża, następny 25 do 30 % tej ilości.
Zbiór: owocniki ścina się ostrym nożem, gdy są maksymalnie wyrośnięte. Na podłożu ma zostać jak najmniejszy fragment wycinanego owocnika.
Po I zbiorze (trwa ok. 2 tygodni): substrat oczyszcza się z resztek trzonków i innych nieczystości, a potem zanurza w wodzie na 24 godziny. To tzw. szok — powoduje ponowne wiązanie grzybów i nawilża substrat.
Uprawa w pomieszczeniu na substracie trocinowym to dobra metoda dla grzybów kochających drewno. Plon przychodzi szybko i bardziej równo niż przy kłodach drewna trzymanych na zewnątrz, gdzie na grzyby czeka się rok albo dłużej — tutaj owocniki mogą pojawić się już po kilku tygodniach. Podłoża trocinowe są podstawą produkcji u małych i dużych komercyjnych hodowców grzybów smakowych i leczniczych; wyjątkiem są pieczarki, rosnące na kompoście.
Aby w pełni cieszyć się własną domową uprawą należy spełnić kilka podstawowych warunków:
WILGOTNOŚĆ: optimum różni się nieznacznie między gatunkami, ale celuj w 80 % do 90 %. Nie masz czym zmierzyć? Nic nie szkodzi — chodzi o to, żeby środowisko było wilgotne i owocniki nie wysychały ani nie pękały. W drugą stronę też jest granica: przy zbyt wysokiej wilgotności grzyby nasiąkają wodą i łatwiej łapią zanieczyszczenia.
WYMIANA POWIETRZA: aspekt krytyczny dla udanego owocnikowania. Trzeba odprowadzać CO2 wydalany przez grzyby i dostarczać świeże powietrze, czyli tlen. W zamkniętej przestrzeni bez wentylacji — na przykład w plastikowym pojemniku — wyrosną owocniki o długich, słabych nogach i małych kapeluszach. Delikatny przepływ powietrza dodatkowo zapobiega gromadzeniu się wilgoci na grzybach.
TEMPERATURA: temperatury dla poszczególnych gatunków znajdziesz w tabeli poniżej. Maksymalnych wskazań nie przekraczaj. Jeśli będzie chłodniej, nic złego się nie stanie — wzrost będzie po prostu wolniejszy.
ŚWIATŁO: sama grzybnia rośnie i przetrwa bez światła, ale do wydania zdrowych, nieskarłowaconych owocników światło jest potrzebne. W ciemności lub przy bardzo słabym oświetleniu grzyby są blade i mają skłonność do dziczenia. Wystarczy jedna żarówka energooszczędna lub LED albo trochę naturalnego światła przez kilka godzin dziennie.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.