Wiosenny zbiór grzybów z własnego ogrodu ma konkretną datę startu i wypada ona teraz.

Powód jest prosty. Zanim pniak przerośnie grzybnią, mija zwykle od trzech do pięciu miesięcy. Ile dokładnie — zależy od grubości pnia, w którym umieścisz kołki. Cofnij ten czas od wiosny i trafiasz w jesień. Listopad jest tu najdogodniejszym momentem, bo to najlepszy okres na wycinkę i przycinanie drzew.

Z tego zestawienia terminów wynika rzecz praktyczna: surowiec do uprawy nie wymaga kupowania. Powstaje sam, przy porządkowaniu działki. Pniaki i konary, które zostają po przycince, zamiast trafić na stos do wywózki, mogą przyjąć kołki z grzybnią.

Sama procedura opiera się na jednym warunku, o którym łatwo zapomnieć. Na czas przerastania pień powinien stać w ciepłym pomieszczeniu — nie na mrozie. Potem pozostaje czekać i trzymać się zaleceń z instrukcji szczepienia.

Co dostajesz w zamian:

• pierwsze plony wiosną, jeśli szczepienie odbędzie się teraz,
• plonowanie trwające od czterech do nawet ośmiu lat, z krótkimi przerwami między rzutami,
• wybór gatunków — od tych, które każdy zna z targu, po nazwy brzmiące dla wielu egzotycznie.

Ostatni punkt jest dla hodowcy-amatora najciekawszy. Kołki z grzybnią dostępne w MykoGo pozwalają wprowadzić do kuchni gatunki, których w sklepie się po prostu nie kupi. Uprawa toczy się na zewnątrz, w drewnie, bez żadnej instalacji.

Jesienne prace i tak trzeba wykonać. Różnica polega na tym, co zrobisz z drewnem, które po nich zostanie.

Tu znajdziesz szczegółową instrukcję szczepienia grzybni na kołkach: KLIKNIJ

Warto zacząć od końca, czyli od kuchni. Amanityna, toksyna muchomora sromotnikowego, ulega zniszczeniu dopiero w temperaturze zbliżonej do 300 stopni Celsjusza. Marynowanie w occie nic nie daje — trujące substancje aktywne pozostają w grzybie nawet do dziesięciu lat. Nie istnieje sposób przyrządzenia tego gatunku, który byłby dla człowieka bezpieczny. Oznacza to jedno: garnek niczego nie naprawia. Cała decyzja o bezpieczeństwie zapada wcześniej, w lesie, przy pojedynczym owocniku.

Do szpitala w ciężkim stanie trafił chłopiec zatruty grzybami. To kolejny taki przypadek w tym sezonie. Smakoszy grzybów nie brakuje, ale nie każdy z nich powinien je zbierać — pomyłka między gatunkiem jadalnym a śmiertelnie trującym jest łatwiejsza, niż się wydaje. Muchomor sromotnikowy to w Polsce gatunek faktycznie śmiertelnie trujący. Z badań wynika, że dawką śmiertelną jest już 5 dkg. Jedynym ratunkiem dla osoby, która go zje, pozostaje przeszczep wątroby, a szanse zależą od zjedzonej ilości.

Smak nie jest kryterium

Powszechny zwyczaj „smakowania” grzybów w celu oceny ich przydatności to poważny błąd. Muchomor sromotnikowy jest słodki — i zabija. Ocena po smaku prowadzi dokładnie w przeciwną stronę niż powinna.

Trzeba mieć na co patrzeć

Najczęstsza przyczyna pomyłek jest prozaiczna: nieznajomość budowy morfologicznej grzybów. Bez tego nie sposób stwierdzić, który gatunek jest dobry, a który absolutnie nie. Muchomor sromotnikowy ma trzon osadzony w pochwie — cechę widoczną tylko wtedy, gdy grzyb wyjdzie z podłoża w całości.

• Nie odcinaj samych kapeluszy. Bez dolnej części trzonu nie ocenisz, czy zebrany owocnik nie zagraża zdrowiu i życiu.
• Wykręcaj grzyba z podłoża w całości i przyglądaj mu się dokładnie.
• Sprawdzaj pierścień. U muchomora sromotnikowego jest wykształcony — nie ma go na przykład gołąbek zielonawy, często z nim mylony.
• Pamiętaj o trzonie bulwiastym, rozszerzonym u podstawy. To wyraźna różnica wobec czubajki kani, a mimo to pomyłki między nimi zdarzają się często.

Młode owocniki zostawiamy

Osobna zasada, o której łatwo zapomnieć: nie zbieramy młodych osobników. Część elementów budowy może być u nich jeszcze niewykształcona, więc nawet najbardziej doświadczony zbieracz nie oceni w stu procentach, czy ma do czynienia z gatunkiem jadalnym. Lepiej wrócić z mniejszą liczbą grzybów niż z jednym trującym wśród wielu.

Zawężenie pola przez początkujących

Najwięcej zabijających toksyn gromadzi się w kapeluszu. Najwięcej gatunków trujących występuje wśród grzybów blaszkowych. Stąd prosta strategia dla osób bez doświadczenia: zbierać wyłącznie grzyby rurkowe. W tej grupie znajdują się tylko gatunki jadalne albo niejadalne, a jedynym mankamentem tych drugich jest gorzki smak — nie są trujące i w żaden sposób nie zagrażają zdrowiu.

Reguła nadrzędna jest jedna i nie zależy od stażu: do koszyka trafiają tylko te grzyby, co do których masz całkowitą pewność, że nadają się do zjedzenia.

Czubajkę kanię większość osób kojarzy z chodzenia po miedzy z koszykiem. To gatunek zbierany, nie uprawiany — i dlatego pytanie „skąd wziąć kanie” zwykle sprowadza się do tego, gdzie i kiedy pójść. Gotowe podłoże przerośnięte grzybnią czubajki kani zmienia punkt wyjścia: zamiast szukać stanowiska w terenie, zakłada się je u siebie.

Produkt, który znajdziesz w naszym sklepie, to podłoże już opanowane przez grzybnię Macrolepiota procera. Etap, który w warunkach domowych sprawia najwięcej kłopotu — czyste zaszczepienie i przerost — jest za tobą, zanim paczka trafi do ogrodu.

Co to oznacza w praktyce:

• materiał jest gotowy do założenia uprawy, nie wymaga wcześniejszego namnażania grzybni;
• skala jest amatorska — to rozwiązanie na przydomowy ogród, nie na produkcję;
• miejsce wybierasz sam i to ono w dużej mierze zdecyduje o efekcie.

Warto od razu ustawić sobie realne oczekiwania. Uprawa w ogrodzie jest uprawą na wolnym powietrzu: pogody nie ustawisz suwakiem, a grzybnia potrzebuje czasu, żeby zadomowić się w nowym miejscu. Kupujesz punkt startowy i wyraźnie krótszą drogę do pierwszych owocników — nie gwarancję zbioru w konkretnym terminie.